Hani şu koşulsuz şartsız yargılama güdümüz var ya bizim:bayılıyorum hatta hatta hasta oluyorum ben buna.O kadar iflah olmaz nankör yaratıklarız ki bırak birbirimizi anlamak için dinlemeyi,gözlerimizde ki asıl üzüntünün sebebi olan geçmişi sormayı bile tenezzül edemez olmuşuz.Sen benim karşıma geçip senin geçmişin beni ilgilendirmiyor,artık şu ana bakalım dersen bana küfretmiş olursun arkadaş..Ben bugün bu haldeysem,bu tavırlarda isem bunun en sağlam sebebidir geçmiş.Bunca tecrübe bunca yaşanmışlık olmasa zaten hepimiz halen hayata toz pembe bakardık,saçma! Polyanna cılık yapmaya devam ederdik(ki zaman zaman ediyoruz).Hepimizin akılları karışık,teori ile pratik kavgalarımız alt üst etmekte zaten git gide ufalan beyinlerimizi..
Bana kalsa ben mükemmelim..Ki mükemmelliğin göreceli olduğunu bildiğim halde.Bunu yazarken bile hadi oradan ulan nasıl bir mükemmellikten bahsediyorsun diye soruyorum kendime..Kendime çok fazla soru sorar oldum,neydi nasıldı...Sonuca ulaşamamak asıl çıldırtan beni..Evet iyiyim,mükemmel hissediyorum.Uyanır uyanmaz önce bir aynada kendime bakıyorum,gözlerimin derinliklerine,sanırım gün içinde sadece o sırada üzülüyorum,ya da ya da hayır doğru cümle GERÇEĞİ görüyorum olacaktı.Görüyorum da içimden de hiçbir şey yapmak gelmiyor açıkçası.Gelmeyecek de desem tam bir öz güven patlaması yaşardım sanırım.(bu arada diyemedim).Birden fazla ruh hali yaşamak iyidir,kesinlikle en güzelidir.De bu ruh hallerini ben insanların yanında da yaşıyorum tabii de evime geldiğimde o 4 duvar arasında,çok fazla oluyorum.Kendimi taşıyamıyorum.O kadar parçaya bölünmüşüm ki ve her biri de kendince bir o kadar haklı ki..Tam bir savaş kesinlik bu savaş veriyorum kendimle..Saçma ayrılıklar sonrası dağıtma sendromları sanırım kendimi göz önüne aldığımda aklıma gelen cümle..Bazen konuşmakta güçlük çeker oluyorum,o kadar ukala,o kadar çekilmez bir adamım ki ki bunu bile bile şu kelimeleri göz önümde gördüğümde halen içimde bir gıdım neden böyle oldu Olgu? gibi bir sual yükselmiyor..Bu yaşanmışlıklar,bu olaylar,bu insanlar,bu geçmiş sanırım beni kaşarlandırdı.Duygu kaşarlanması koydum adını da.
Bu yüzdendir ki geçmişini sev,onla sürekli konuş;yaptıklarını,yaşadıklarını getir sürekli göz önüne..Otur empatiyi öğren,tekrar tekrar aynı anı düşün.Bu kötü gidişatın sebebini bulmak istiyordum ya?